Αυτό είναι ένα VW του 1963, το Karmann Ghia, σε θαλασσί.
Έχει πάρει από την Porsche 912 τον τετρακύλινδρο κινητήρα,
τις αναρτήσεις και τα φρένα.
Αλλά αυτό είναι μυστικό.
Ήταν το σπορ αμάξι για όποιον ήθελε κάτι σπορ,
αλλά να είναι και VW.
Άρα έπρεπε να 'χεις χιούμορ.
Το λατρεύω!
- Τζόελ. - Γεια, τι λέει;
- Τζέρι! Τι κάνεις; - Τίποτα.
- Σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι; - Ναι.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Σήμερα, ο Τζόελ Χότζσον, δημιουργός του Mystery Science Theater 3000
και αγαπημένος μου οραματιστής του πολιτισμού.
Σε ξέρω από τότε που είχες ένα μόνο αμάξι.
Από τόσο παλιά.
Κοίτα! "Καθαρισμοί Αποχετεύσεων-Θέρμανσης".
"Για όλες σας τις ανάγκες καθαρισμού".
"Έλεγχος αποχετεύσεων με κάμερα".
Αυτήν την ταινία θέλω να δω!
"Αγάπη, βάλε πάλι το βίντεο της αποχέτευσης".
"Τι παίζει η καλωδιακή;
Τίποτα σπουδαίο. Αλλά έχουμε το βίντεο της αποχέτευσης".
"Βλέπουμε αυτό, και μετά βάζουμε την κολονοσκόπησή μου.
Τι τίτλο είχε;"
Καλά, πώς καταλήγουμε κι οι δυο σ' αυτό; Τόσο γρήγορα;
Θυμάσαι που κάποιος έγραψε ένα άρθρο
και σε περιέγραφε
ως το "ενήλικο αποτέλεσμα μιας υπερδιεγερμένης παιδικής ηλικίας";
- Το θυμάσαι; - Όχι.
Πίστευες πως ό,τι προϊόν υπήρχε, όλα τα δημητριακά,
έλεγε αλήθεια.
Πίστευες ότι το σχέδιο της Kellogg's και της Mattel δεν μπορούσε να αποτύχει!
Και όχι! Ούτε στο ελάχιστο,
δεν είχαν εμένα στο μυαλό τους.
Θέλω κι εγώ!
Έφτασε!
Μάλλον θέλει βόλτα μαζί μας.
Ναι. Άνοιξε το παράθυρο.
- Σε γνώρισα! - Ωραίο ποδήλατο!
- Σου έχω κάτι. - Δεν το θέλω.
Πω πω! Καλά σε βλέπω, μεγάλε.
Κι εσύ. Μια χαρά κρατιέσαι.
Θα σε στενοχωρούσε πολύ αν στούκαρα αυτό το αμάξι;
Θα ταραζόσουν, έτσι;
Ποιος δεν ταράζεται, ό,τι κι αν στουκάρει;
Ναι, μάλλον έχεις δίκιο.
"Βόρειο Νιου Τζέρσι, Παγκόσμια Πρωτεύουσα Κεντήματος".
Πάντα απορούσα που δεν το 'χουν κεντημένο αυτό.
Αφού είσαστε τόσο καλοί, δείξτε μου κάτι μεγάλο.
Κοίτα τη σκουπιδιάρα. Φοβερό όχημα!
Φτιαγμένο για να μπορεί να σμικρυνθεί
και να χωράει στο χέρι σου.
Αν σ' αρέσει η επανανοηματοδότηση,
η "σκουπιδιάρα" κάθεται και περιμένει
να γίνει σήμα κατατεθέν μιας νέας διαδικασίας αδρανοποίησης.
Και το όνομα αυτής… 'Η Σκουπιδιάρα'!
Και σε κοιτάνε και λένε: "Καλό, ε;"
Κοίτα πώς οδηγούν τώρα πια.
Οι μηχανικές βελτιώσεις των αμαξιών
έδωσαν σε όλους τη δυνατότητα να εκφράζουν την εσώτερή τους…
Λες "Γιατί φέρονται τόσο χάλια;" Δεν είναι καινούριο.
Απλώς δεν είχαν ποτέ τα μέσα να το εκφράσουν.
Άρα η τεχνολογία μάς κάνει πιο μεγάλους … παρά ποτέ;
Ακριβώς.
Τι γνώμη έχεις για το Cube;
Μ' αρέσει.
Είναι σαν να θες να οδηγείς κάτι που,
όταν κυριαρχήσουν τα ρομπότ, δε θα θυμώσουν μαζί σου.
- Ναι. - "Εγώ μαζί σας είμαι".
Άσ' τον να περάσει, οδηγεί Cube.
- Πολύ ωραίο είναι ακόμη το Mad Men. - Το λατρεύω!
Εγώ είμαι στη μέση, ακόμα το βλέπω.
Εμείς το είχαμε διακρίνει αυτό από τη δεκαετία του '80.
Αυτό θέλαμε! Να ήμαστε διαφημιστές του '60!
Σωστά.
Το κουβεντιάζαμε συνεχώς.
- Στο ποτό, στο φαγητό… - Ναι.
Όταν έτρωγες μια μπάρα στο γραφείο.
Λες να ήταν κοινό όνειρο όλων της ηλικίας μας;
Φυσικά.
Κι η σεξουαλική επανάσταση είχε στενή σχέση με αυτά.
Ναι.
Αυτό το νόημα είχαν και τα σπορ αμάξια!
"Θα σου κάθονται όλες, αν έχεις τα σωστά αξεσουάρ".
Έχει ένα φανταστικό μέρος εκεί μπροστά.
Πώς να πω όχι σε αυτό;
Όταν ήμαστε παιδιά, τα αμάξια ήταν πολύ διαφορετικά.
Φαίνονταν όλα να είναι κάτι μοναδικό το καθένα.
Αυτό εδώ πέρα είναι σαν χυλός.
- Εξαφανίζουν κάθε ιδιαιτερότητα. - Ναι.
- Όπως κάνουν και σ' εμάς. - Να κι η Saab σου.
- Πολύ θα ήθελα έναν καφέ. - Κι εγώ, έναν καφέ.
Περίεργο μαγαζί.
Τα πιο πολλά που είναι περίεργα δεν είναι "καλά" περίεργα.
- Αυτό είναι. - Ναι, είναι "καλό" περίεργο.
Ένα από τα πολλά στο στιλ του '50.
Γιατί κοιτάζουμε πάντα το παρελθόν;
Όλα εδώ σου λένε να κοιτάς πίσω, έτσι;
Γιατί κοιτάμε πίσω;
Γιατί όταν κοιτάς πίσω, ξέρεις τι θα πεις.
Γι' αυτό.
- Σωστά. - Για το παρελθόν ξέρεις τι να πεις.
Αλλά για το μέλλον δεν ξέρεις.
- Να πάρει! Είσ' έξυπνος! - Είδες;
Την οικονομική πλευρά των ρεστοράν δεν μπόρεσα ποτέ να την καταλάβω.
Ας πούμε, έρχομαι και παίρνω ένα σάντουιτς με τονοσαλάτα προς 4,50 δολάρια.
Και με αυτό μπορείς εσύ και κρατάς ένα τέτοιο μαγαζί;
Γι' αυτό κλείνουν τόσο πολλά μαγαζιά.
Πολλοί νομίζουν ότι έχουν μια καλή ιδέα.
Αλλά λεφτά βγάζει αυτός που πουλάει τον εξοπλισμό.
Όπως στη μουσική, αυτός που πουλάει κιθάρες.
- Ναι; - Όχι ο μουσικός.
Πόσες κιθάρες έχεις αγοράσει τόσα χρόνια;
- Δύο-τρεις. - Είδες;
- Ναι. - Παίζεις όμως;
- Όχι. - Να το!
Εγώ ξέρεις πόσες; Έξι. Και δεν παίζω κιθάρα.
Αλλά κάτι άλλο που ασκεί γοητεία,
το έχω δει σε κάθε είδους κωμικούς,
κι έχει σχέση πάλι με το Mad Men…
είναι το "εταιρικό περιβάλλον".
Η ιδέα "αφεντικά και υπάλληλοι" μας φαίνεται ξεκαρδιστική.
Γιατί έχει τόση πλάκα;
Δεν αναγκαζόμαστε να το ζούμε.
Είναι χαρακτηριστικά ανθρώπινη η απόπειρα να οργανώσεις κάτι που δεν οργανώνεται.
- Έτσι; - Σωστά.
Για εμάς είναι άσκοπο, δεν οργανώνεται η ανθρώπινη προσπάθεια μέσα σ' ένα κτίριο.
Εμείς θα θέλαμε να είμαστε σ' ένα σύστημα…
Να λειτουργεί.
Αν μπορείς να συμφωνήσεις μαζί μου ότι είμαι το αφεντικό σου
και κάνεις ό,τι σου λέω,
όλα θα πάνε καλά.
Πώς σου φαίνεται η κέτσαπ με το καπάκι στον πάτο;
Πολύ καλή.
Πόσες φορές θα τσακώθηκαν πάνω σ' αυτό, ώσπου κάποιος να είπε,
"Μα η κέτσαπ πάει στον πάτο. Να βάλουμε καπάκι στον πάτο".
Και το ότι βγάζει έναν ήχο σαν πορδή;
Λες να το συζητούν αυτό;
Ξέρεις…
Πώς τα πάει εκείνο το ανάποδο βάζο;
- Τέλεια! Ξετρελάθηκαν όλοι. - Η ομάδα στόχος κυρίως!
Ένα θεματάκι έχει μόνο.
Θεματάκι; Πώς είναι δυνατόν;
Αν βάλεις το μπουκάλι με την καλή…
Σε ακούω.
Είναι γεμάτο με την ωραία μας κέτσαπ. Προχώρα.
Είναι κάτι, κύριε, που δε γινόταν με το παλιό μας μπουκάλι.
Περιμένω τη γυναίκα μου σε 15 λεπτά.
Μπορείς να συντομεύεις;
Πρέπει να φοράει σμόκιν. Θα πηγαίνουν σε μια τελετή.
Φοράει μανικετόκουμπα, φτιάχνει τη γραβάτα του,
έχει εισιτήρια για την όπερα.
Να, ακούστε, κύριε.
Φυσικός ήχος.
Ο ήχος του νέου ανάποδου μπουκαλιού μας που βγάζει ωραία κέτσαπ.
Τι προτείνετε να κάνουμε;
Ίσως ο καταναλωτής να μην το θεωρήσει ανάρμοστο.
Και να το δεχτεί, όπως δέχτηκε το ότι το παλιό μας μπουκάλι ήταν "αργό".
- Αλλιώς; - Ίσως έχουμε πρόβλημα δημοσίων σχέσεων.
Κατά βάθος, φοβόμαστε μήπως φτάσει στο YouTube.
Θα γίνει χαλασμός, αν με αντιλαμβάνεστε.
Ο Άντερσον από δω θεωρεί ότι αν δράσουμε προληπτικά,
και αστειευτούμε εμείς,
θα φανεί ότι κατανοούμε το αστείο.
Παίξτε το κλιπ "Ποιος την αμόλησε;".
Είναι απλώς ένα τεστ,
αλλά δείχνει πόσα αστεία βγαίνουν. Αν μας δώσετε την έγκριση, δηλαδή.
Γιατί γελάς;
Γιατί έχει πιο πολλή πλάκα να κοροϊδεύεις το σινεμά παρά την τηλεόραση;
Γιατί φιλοδοξεί να παρουσιάζει την οπτική του Θεού.
Είναι μεγαλοπρεπές.
"Η ζωή… σε όλη της τη μανία".
- Ναι. - Έτσι;
- Σου άρεσε το Avatar; - Ναι.
Όλο το όνειρο. Τσίμπησα.
Το αγαπημένο μου σημείο ήταν ο ελικοπτεράς με τον καφέ.
Την ώρα της επίθεσης. Τον θυμάσαι;
"Έτσι τρώω πρωινό εγώ. Σκοτώνοντας".
Το ολοκληρωμένο πρωινό του.
Έτσι.
- Μ' έναν μεγάλο καφέ. - Κάτι χρειάζομαι!
Γιατί δεν ξυπνάω; Α, ναι!
Πρέπει να σκορπίσω λίγη κόλαση από ψηλά!
Να γεμίσω τους ιθαγενείς μολύβι!
- Έτσι αρχίζω εγώ τη μέρα μου. - Τονωτικό!
Τώρα μάλιστα, ξύπνησα.
Αν δε σκοτώσω το πρωί, δεν ανοίγει το μάτι μου.
Μήπως τον θες εσύ αυτόν;
Γιατί εγώ άνετα σκοτώνω άλλον έναν τώρα.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου